Άποψη - Γνώμη ΣΥΡΙΖΑ ΕΒΡΟΣ βαρκα

Published on June 8th, 2015 | by fileto

0

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε;

Ζούμε ιστορικές στιγμές σε μια χώρα παράλογο, με ένα λαό πείραμα στο εργαστήρι του δυτικού πολιτισμού.

Είναι πραγματικά δυσνόητο το σενάριο της επόμενης μέρας για την Ελλάδα σε μια Ευρώπη που προσπαθεί από την μια να φανεί φιλόπτωχος και από την άλλη δεν ανέχεται με κυνικό προτεσταντισμό κανενός είδους παιχνίδια έξω από το πρωτόκολλό της.

Οι ξένοι προσπαθούν μέσα από τα σαΐνια της επικοινωνίας να μας αποκωδικοποιήσουν και να απογυμνώσουν τον τρόπο σκέψης της κυβέρνησής μας.

Δεν τα καταφέρνουν και καταφεύγουν σε ελιγμούς και συμπεράσματα τα οποία συχνά είναι λανθασμένα.

Όχι ο Έλληνας δεν είναι δυσνόητο ον, είναι μια καθαρή προσωπικότητα η οποία απλά πέρασε από πολλές συμπληγάδες και σειρήνες όπως ο Οδυσσέας και διαμόρφωσε έναν χαρακτήρα που πολλές φορές τον οδηγεί να φέρεται ως παιδί, όχι κακομαθημένο, αλλά αχαλιναγώγητο.

Ανάμεσα σε αυτούς που προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει στην Ελλάδα είναι  και ένας δήθεν βετεράνος και έμπειρος δημοσιογράφος ονόματι Daniel Vernet που σε άρθρο του προσπαθεί να αναλύσει σε τι αποσκοπεί η τακτική των καθυστερήσεων που παίζει εδώ και τέσσερις μήνες ο Έλληνας πρωθυπουργός και κατέληξε στα εξής συμπεράσματα.

Λέει λοιπόν ο ποιητής (συγνώμη ο αναλυτής δημοσιογράφος).

«Ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι ένας ιδιοφυής τακτικιστής ή ένας αφελής ερασιτέχνης; Από την ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων του, πριν από τέσσερις μήνες, τρενάρει τις διαπραγματεύσεις με την Ευρώπη ώστε να κερδίσει χρόνο αλλά και να ηρεμήσει τους ψηφοφόρους του.

Κι έτσι η παρτίδα του πόκερ με ψέματα συνεχίζεται ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τους δανειστές της Ελλάδας. Μετά τις διαδοχικές συναντήσεις με Λαγκάρντ, Ντράγκι, Γιούνκερ, Μέρκελ, Ολάντ η συμφωνία έδειχνε ότι πλησίαζε. Οι δανειστές είχαν αναθεωρήσει κάποιες απαιτήσεις τους κυρίως για το πρωτογενές πλεόνασμα και για τις αλλαγές στα εργασιακά. Έμειναν κάποιες διαφορές για το ΦΠΑ και τις συντάξεις. Αλλά ο συμβιβασμός έδειχνε πιθανός.
Ενώπιον του κοινοβουλίου ο Αλέξης Τσίπρας πέρασε από τη ζέστη στο κρύο. Κατήγγειλε το σχέδιο συμφωνίας του Βερολίνου ως «παράλογες προτάσεις», ξαναβρήκε τους λαϊκιστικούς τόνους της προεκλογικής του εκστρατείας και προειδοποίησε ότι ο ελληνικός λαός δεν θα δεχτεί την ταπείνωση.

Αυτές οι δηλώσεις που έγιναν μάλλον για να καθησυχάσουν την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ ήρθαν μετά την απόφασή του να μην πληρώσει στο ΔΝΤ τα 300 εκατ. ευρώ που έληγαν στις 5 Ιουνίου. Επωφελούμενη από μια τροπολογία που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για την Ζάμπια το 1980, η Αθήνα αποφάσισε να πληρώσει συνολικά στο τέλος Ιουνίου τον λογαριασμό των 1,6 δις.

Την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση ξανάβγαζε «το ρωσικό χαρτί», κάνοντας γνωστό ότι βρίσκεται σε επαφή με τον Βλαντιμίρ Πούτιν για ένα ονειρικό «συμβόλαιο στην ενέργεια».

Οι απειλές του και οι αλλαγές κατεύθυνσης εκνευρίζουν τους ευρωπαίους συνομιλητές του παρά τους εντυπωσιάζουν. Στόχος της καθυστέρησης στις διαπραγματεύσεις είναι μάλλον το να πάρει κι άλλες υποχωρήσεις και να αρνηθεί κάθε συμβιβασμό. Κατά κάποιο τρόπο το έχει πετύχει.

Οι τρεις θεσμοί, από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωση της Ελλάδας, έχουν καλυτερέψει την προσφορά τους. Επίσης, ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει πολιτικοποιήσει την διαπραγμάτευση μεταφέροντάς την από τους τεχνοκράτες στους ηγέτες.

Κυρίως όμως απευθύνεται στο ίδιο του το κόμμα. Εκεί έχει πολλούς αντιπάλους σε μια ενδεχόμενη λύση, όποια κι αν είναι αυτή. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να τους δείξει ότι έφτασε ως τα άκρα, ότι δεν υποχωρεί σε τελεσίγραφα και ότι μπορεί ακόμη να υφαρπάξει έναν συμβιβασμό εκ μέρους των δανειστών. Γι αυτό έγραψε και το άρθρο στην Le Monde, για να ρίξει την ευθύνη μιας ενδεχόμενης αποτυχίας στους Ευρωπαίους.

Τι κάνει; Όταν η συμφωνία δείχνει να έχει κλείσει σε κάποια σημεία, εκείνος αλλάζει πεδίο διαπραγμάτευσης. Όταν, για παράδειγμα, συμφωνούν για τις περικοπές και τις συντάξεις εκείνος ανοίγει τη συζήτηση για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να εξακολουθήσει αυτή την τακτική της καθυστέρησης; Κάποια μέρα αναγκαστικά θα τον προλάβει η οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας. Το Κράτος είναι ήδη de facto σε πτώχευση και πληρώνει μισθούς και συντάξεις με τον πάτο του βαρελιού. Ορισμένοι υπουργοί δηλώνουν ότι προτιμούν να πληρώνονται συντάξεις παρά τα δάνεια. Αλλά αυτό είναι ένα ψεύτικο δίλημμα: χωρίς να πληρωθούν τα δάνεια, δεν θα υπάρξουν νέα δάνεια και χωρίς νέα δάνεια δεν θα υπάρχουν χρήματα για να πληρωθούν οι συντάξεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει, ωστόσο, κάποια ατού για να πείσει τους αντιπάλους του εντός του ΣΥΡΙΖΑ ή αν δεν μπορεί, τουλάχιστον να τους μειώσει. Μπορεί να στραφεί προς τον ελληνικό λαό, ο οποίος παραμένει σε μεγάλη πλειοψηφία υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ και φοβάται τις επιπτώσεις μιας επιστροφής στη δραχμή.

Μπορεί, για παράδειγμα, να διοργανώσει πρόωρες εκλογές. Επειδή αυτές οι εκλογές θα γίνουν με λίστα, μπορεί ο ίδιος να επιλέξει τους υποψηφίους του κόμματός του, ή τουλάχιστον να ασκήσει πίεση ότι θα χρησιμοποιήσει αυτό το όπλο. Επιλογή για το δικό του μέλλον.

Ας σημειωθεί ότι ο ίδιος δεν ανήκει σε καμία ομάδα. Ωρίμασε πολιτικά στο φοιτητικό κίνημα στις δεκαετίες 1990-2000. Έμαθε τα κόλπα για να αναρριχηθεί στην εξουσία και από τη στιγμή που το πέτυχε, φιλοδοξία του είναι να παραμείνει».

Αυτά λοιπόν σερβίρουν στο αναγνωστικό τους κοινό οι επικοινωνιολόγοι και αναλυτές της Ευρώπης. Κοντά ή μακριά η μαντεψιά;

Μα το έλεγε και η Πυθία «ήξεις αφίξεις, ουκ εν τω πολέμω θνήξεις!»

 


About the Author



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to Top ↑