Published on September 25th, 2016 | by fileto

Έλληνας, το προφίλ του νεοπρόσφυγα

Επιτέλους η Ελλάς βρίσκει τη θέση που της αξίζει στα μάτια των Ευρωπαίων, οι οποίοι σύμφωνα με τις πρόσφατες τάσεις της πολιτικής τους, αναζητούν και επιθυμούν να δεχθούν ως πρόσφυγες στις χώρες τους «μορφωμένους, βασανισμένους, και όχι μουσουλμάνους», αλλά και ρωμαλέους και καρπερούς.

Αυτό τον τύπο πρόσφυγα προτιμούν οι Ευρωπαίοι σε όλο το μήκος και πλάτος της πολιτικής ιδεολογίας τους, από δεξιούς μέχρι αριστερούς για να τους δώσουν άσυλο.

Τέτοιους ανθρώπους αναζητούν, με μόρφωση και εξειδίκευση που μπορούν να συνεισφέρουν στην ευρωπαϊκή οικονομία, σε όσους έχουν υποστεί διώξεις και βασανιστήρια στις χώρες καταγωγής τους, καθώς επίσης σε εκείνους που είναι χριστιανοί και γενικότερα στους μη μουσουλμάνους.

Οι Έλληνες της κρίσης τα συνδυάζουν όλα αυτά και αιτούν ασύλου και εργασίας από τους φιλεύσπλαχνους Ευρωπαίους οι ως καθαρή φυλή δεν θέλουν να μολυνθούν από το βρώμικο αίμα των άλλων προσφύγων.

Η Ευρώπη ζει για ακόμη μια φορά την νοοτροπία που είχε από πάντα όπως και τότε που οι Έλληνες μετανάστες και άλλοι νότιοι (Ιταλοί, Ισπανοί, Γιουγκοσλάβοι και Τούρκοι) πήγαν να δουλέψουν στις φάμπρικες της Γερμανίας και έζησαν τον εφιάλτη της ηγεμονίας τους και της ευεργεσίας τους προς τους ξυπόλυτους, απολίτιστους βαλκάνιους και νότιους κατοίκους της Μεσογείου.

Επανέρχομαι στο ζητούμενο που είναι το σήμερα όπου στην Ευρώπη αν κάποιος ζητά άσυλο, συνδυάζει και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά «μορφωμένος, βασανισμένος, και όχι μουσουλμάνος», τότε είναι μάλλον (!) ευπρόσδεκτος.

Αν δεν διαθέτει καμία ιδιότητα από τις τρεις -αν π.χ. είναι άνεργος ανειδίκευτος, δεν υπέστη τα πάνδεινα στην πατρίδα του και, επιπλέον, είναι μουσουλμάνος, τότε οι πόρτες της Ευρώπης- η οποία δέχθηκε 1,3 εκατομμύρια πρόσφυγες το 2015 και συνεχίζει να αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη προσφυγική κρίση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- δεν θα ανοίξουν εύκολα γι’ αυτόν.

Αυτό αποκαλύπτει μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό «Science». Η μελέτη δείχνει ότι η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη αντιμετωπίζει το ζήτημα του ασύλου μέσα από ένα συνδυασμό οικονομικών, ανθρωπιστικών και θρησκευτικών κριτηρίων, με το μίγμα να έχει διαφορετική δοσολογία ανάλογα με τη χώρα υποδοχής, με τις πολιτικές πεποιθήσεις των ανθρώπων κ.α.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων Στάνφορντ της Καλιφόρνια και Ζυρίχης της Ελβετίας, με επικεφαλής τον Γιενς Χαϊνμίλερ, ζήτησαν από περίπου 18.000 πολίτες-ψηφοφόρους σε 15 ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) να «βαθμολογήσουν» 180.000 προφίλ αιτούντων άσυλο.

Από την ανάλυση των απαντήσεων – οι οποίες αντανακλούν τον σφυγμό της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης- προκύπτουν τα εξής:

Αυτοί που ζητούν άσυλο, δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Όσοι στην πατρίδα τους εργάζονταν σε επαγγέλματα με πρεστίζ, έχουν προβάδισμα στις προτιμήσεις. Έτσι, είναι κατά μέσο όρο 13% πιθανότερο να γίνει δεκτή η αίτηση ασύλου ενός γιατρού, 9% ενός καθηγητή και 8% ενός οικονομολόγου-λογιστή. Αγρότες, εργάτες κ.α. έχουν 5% έως 6% μεγαλύτερη πιθανότητα, σε σχέση με ένα άνεργο, να γίνουν δεκτοί.

Όταν ο αιτών άσυλο δεν γνωρίζει τη γλώσσα της χώρας υποδοχής, έχει 12% μικρότερη πιθανότητα να γίνει δεκτός, από ό,τι αν την μιλά.

Όσοι τη μιλούν «τσάτρα πάτρα», έχουν 6% μεγαλύτερη πιθανότητα, σε σχέση με όσους δεν την μιλούν καθόλου.

Όσοι αιτούντες άσυλο βρίσκονται κοντά σε ηλικία συνταξιοδότησης (62 και μεγαλύτεροι), έχουν 6% μικρότερη πιθανότητα να γίνουν δεκτοί, σε σχέση με όσους είναι νέοι 21 ετών.

Όσοι πρόσφυγες είναι θύματα πολιτικών, θρησκευτικών ή εθνοτικών διακρίσεων, έχουν 15% μεγαλύτερη πιθανότητα να εγκριθεί η αίτηση ασύλου τους, σε σχέση με όσους μεταναστεύουν απλώς σε αναζήτηση καλύτερης ζωής και εύρεση δουλειάς. Ειδικότερα, τα θύματα βασανιστηρίων έχουν 11% μεγαλύτερη πιθανότητα από όλους να γίνουν δεκτοί.

Οι Μουσουλμάνοι έχουν 11% μικρότερη πιθανότητα σε σχέση με τους Χριστιανούς να εγκριθεί η αίτηση ασύλου τους. Επειδή η προτίμηση για τους Χριστιανούς ελάχιστα διαφέρει σε σχέση με εκείνη για τους άθεους-αγνωστικιστές πρόσφυγες, στην ουσία πρόκειται περισσότερο για μια μεροληψία σε βάρος των Μουσουλμάνων, παρά για μια προτίμηση υπέρ των Χριστιανών.

Η χώρα προέλευσης του πρόσφυγα παίζει μικρό ρόλο. Λιγότερο ευπρόσδεκτοι από όλους είναι οι Αλβανοί του Κοσόβου και περισσότερο οι πρόσφυγες από τη Συρία και την Ουκρανία, ενώ οι υπόλοιποι βρίσκονται κάπου ανάμεσα, αλλά τελικά οι διαφορές μεταξύ των χωρών προέλευσης είναι μικρές στις προτιμήσεις των Ευρωπαίων.

Υπάρχει γενική συναίνεση στην Ευρώπη -μεταξύ δεξιών και αριστερών ψηφοφόρων, νέων και ηλικιωμένων, μορφωμένων και αμόρφωτων, πλούσιων και φτωχών- ποιοι πρόσφυγες προτιμώνται και ποιοι όχι. Όμως οι αριστεροί δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στα ανθρωπιστικά κριτήρια και έχουν μικρότερη αντι-μουσουλμανική μεροληψία (περίπου τη μισή) σε σχέση με τους δεξιούς.

Όσο πλουσιότερη είναι μια ευρωπαϊκή χώρα, τόσο πιο απρόθυμη είναι να δεχτεί αιτούντες άσυλο για οικονομικούς λόγους. Αυτό ισχύει λιγότερο σε χώρες πιο φτωχές (Ελλάδα, Τσεχία, Πολωνία κ.α. οι οποίοι είναι του στυλ ανοίξαμε και σας περιμένουμε).

Οι ερευνητές επισημαίνουν το σοβαρό δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες από τη μία πρέπει να τηρήσουν τις διεθνείς συμβάσεις για τη χορήγηση ασύλου χωρίς να κάνουν διακρίσεις (θρησκευτικές, επαγγελματικές κ.α.), ενώ από την άλλη, η κοινή γνώμη τους κάνει τέτοιες διακρίσεις κατά των μουσουλμάνων, των ανειδίκευτων, των ατόμων χαμηλής μόρφωσης κ.α.

Άρα συμπέρασμα. Ας μας στείλουν στην Ελλάδα της δεκτικότητας, του Σύριζα και των αλληλέγγυων τις ορδές των προσφύγων που δεν κάνουν στους Ευρωπαίους, ώστε να μην έχουμε και πρόβλημα με το δημογραφικό.

Τι σημασία έχει αν το έθνος μας δεχθεί άλλη μια αλλοίωση, φαινόμενο στο οποίο έχει συνηθίσει στην πολυετή ιστορία της.

Άλλωστε την ίδια τύχη αντιμετώπισαν και τα εκατομμύρια των προσφύγων που ήρθαν από την Μικρά Ασία και τον Πόντο στην Ελλάδα το 1922.

Το πολύ – πολύ να γίνουμε για άλλη μια φορά έθνος ανάδελφον και μικρόν!