Το αίμα νερό δεν γίνεται…
Η Γερμανία φέρεται να επανεξετάζει τη θέση της όσον αφορά τους περιορισμούς που εφαρμόζει στην Τουρκία σε σχέση με την πώληση αμυντικού υλικού, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου τα οποία επιβεβαιώνει και το Βερολίνο. Απόλυτη προτεραιότητα για την τουρκική πλευρά είναι η άρση των αντιρρήσεων του Βερολίνου στην προμήθεια ευρωπαϊκών μαχητικών 5ης γενιάς Eurofighter.
Οι διαβουλεύσεις μεταξύ των δύο χωρών φαίνεται να απέκτησαν πιο σοβαρό χαρακτήρα μετά τη συνάντηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς στη Νέα Υόρκη, τον περασμένο μήνα, και εν αναμονή της επίσκεψης του δεύτερου στην Τουρκία εντός του τρέχοντος μηνός, αν και η ημερομηνία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί.
Η Γερμανία πάντα είχε καλή σχέση με την Τουρκία εδώ και πολλές δεκαετίες…
Η Άγκυρα διαρκώς καθόριζε τη στάση της σε συνδυασμό με τις προτεραιότητες του Βερολίνου.
Οι δεσμοί, λοιπόν, Τουρκίας – Γερμανίας είναι διαχρονικά βαθιές και στρατηγικού χαρακτήρα.
Ας αρχίσουμε με λίγη ιστορία. Η ανάπτυξη της στενής στρατηγικής και οικονομικής σχέσης μεταξύ Γερμανών και Τούρκων ξεκινάει το 1908 με την εμφάνιση των Νεότουρκων.
Ο γερμανικός σχεδιασμός είχε από τότε ως στόχο του τη σύνδεση του Βερολίνου με τη Βαγδάτη μέσω ξηράς, καθώς οι Άγγλοι είχαν καταλυτική υπεροχή στη θάλασσα. Τα πρώτα θεμέλια του γερμανικού σχεδίου τέθηκαν την εποχή του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ. Από τότε η Τουρκία προσδέθηκε για τα καλά στο γερμανικό όχημα.
Έχοντας τότε ως βάση την Τουρκία, οι Γερμανοί επεκτείνονται στην Ανατολή. Ετσι υφαρπάζουν από τους Αγγλους την Τηλεφωνική Εταιρεία της Κωνσταντινούπολης, τα τραμ από τους Βέλγους και τα υδραυλικά έργα της Μεσοποταμίας, καθώς και τα κατασκευαστικά έργα από τους Γάλλους. Η γερμανική διείσδυση υπήρξε πραγματικά εντυπωσιακή.
Με βάση τη στρατηγική σχέση με τους Γερμανούς, οι Τούρκοι μπαίνουν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιτιθέμενοι απρόκλητα κατά των συμμάχων τον Οκτώβριο του 1914. Όπως γράφει ο Toynbee, από το 1914 «οι Τούρκοι έθεσαν όλους τους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους στη διάθεση της Γερμανίας».
Αλλά και αργότερα, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τουρκία ακολούθησε μια πολιτική δήθεν ουδετερότητας που στην πραγματικότητα εξυπηρετούσε τα πάγια συμφέροντα των δυνάμεων του Αξονα.
Ενέπαιξε μάλιστα ακόμα και τον Ουίνστον Τσόρτσιλ όταν εκείνος επισκέφτηκε την Τουρκία για να της ζητήσει να μπει στον πόλεμο στο πλευρό των συμμαχικών δυνάμεων, αλλά ο Ινονού του έστρεψε την πλάτη. Η Τουρκία εισήλθε στον πόλεμο το 1945 όταν τελικά είχε λήξει αυτός.
Η βαθιά σχέση Γερμανίας και Τουρκίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αν και τα δεδομένα έχουν μεταβληθεί.
Εκτός από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, αλλά και τα γεωστρατηγικά, των Γερμανών στην Τουρκία, η κυβέρνηση Σόλτς προβάλλει ακόμα δύο ισχυρούς λόγους να στηρίξει τον Ερντογάν.
Ο πρώτος λόγος είναι ότι η Τουρκία όχι μόνο δεν πρέπει να ανοίξει τις «κάνουλες» με τους πρόσφυγες, μια και οι περισσότεροι εξ αυτών θα κατευθυνθούν στη Γερμανία – σενάριο που τρομοκρατεί το Βερολίνο.
Πρέπει ακόμη να πάρει πίσω από την Γερμανία όσους λαθρομετανάστες παρείσφρησαν και από ότι φαίνεται το Βερολίνο για μια φορά ακόμη θέλει να μην το κάνει μέσω της Ελλάδας που είναι και το πιο σωστό στην περίπτωση των puchback.
Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι υπάρχουν 5 εκατ. Τούρκοι ψηφοφόροι που μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά το εκλογικό αποτέλεσμα.
Το περίεργο είναι ότι η Γερμανία θέλει να απελάσει εκατοντάδες μετανάστες προς την Τουρκία, έπειτα από διμερή συμφωνία στην οποία κατέληξαν ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς και ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με δημοσίευμα της Frankfurter Allgemeine Zeitung.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, “έπειτα από μήνες διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση στην Άγκυρα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει αρχίσει να απελαύνει μεγάλο αριθμό Τούρκων πολιτών στην πατρίδα τους”, ενώ έχουν ήδη πραγματοποιηθεί οι πρώτες ειδικές πτήσεις προς την Τουρκία.
Η Τουρκία, σημειώνει η FAZ, έχει προσφερθεί να δέχεται έως και 500 άτομα την εβδομάδα από την Γερμανία. “Αν και συνεχίζει να απορρίπτει απελάσεις που πραγματοποιούνται μέσω πτήσεων τσάρτερ, φαίνεται διατεθειμένη να αποδεχθεί τέτοιου είδους πτήσεις μόνον εφόσον χαρακτηρίζονται ως ειδικές”, διευκρινίζει η εφημερίδα και εξηγεί ότι αυτό σχετίζεται με την εμπλοκή της τουρκικής αεροπορικής εταιρείας Turkish Airlines στην περίπτωση των ειδικών πτήσεων.
Οι απελάσεις προς την Τουρκία αποτελούν “ευαίσθητο” θέμα, γράφει η FAZ, καθώς “πρόκειται για μία χώρα με μεγάλη γεωπολιτική σημασία για τη Γερμανία και τους εταίρους του ΝΑΤΟ”, αλλά ο αριθμός των Τούρκων αιτούντων άσυλο αυξήθηκε ιδιαίτερα μετά την επανεκλογή του Ταγίπ Ερντογάν και λόγω της οικονομικής κατάστασης στην χώρα. Συνολικά, περισσότεροι από 13.500 Τούρκοι (;) καλούνται να εγκαταλείψουν την Γερμανία.
Σύμφωνα επίσης με την εφημερίδα, η τουρκική κυβέρνηση έχει γίνει ιδιαίτερα συνεργάσιμη στο θέμα έπειτα από την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του 2023. Από την πλευρά της η Γερμανία έχει δεσμευθεί να προωθήσει την επιτάχυνση της έκδοσης βίζας για τους Τούρκους που θέλουν να επισκεφθούν την Γερμανία, αν και η Άγκυρα ζητά παγίως την απελευθέρωση των ταξιδιωτικών θεωρήσεων.
Related Posts
Ανετοιμότητα για ενδεχόμενο εκλογών… →
Περί μονιμότητας κυβερνήσεων… →
Ένα θέατρο Φοίνιξ! →
